Categorie Archief Nieuws

doorLSH

Blog: Sandra & Sebas in Sengerema Hospital, Tanzania (#5)

Na een maand op de NICU wisselde ik door naar de Labour Ward. Op de Labour Ward is het een drukke bedoening. Er bevallen gemiddeld 30 vrouwen per dag in het Sengerema Hospital. Zij komen van heinde en verre om te bevallen in het ziekenhuis. Vrouwen nemen zelf een soort zeil, een teil en kitenge (gekleurde doeken) mee. Hiermee wordt onder andere het bed waarop de vrouw gaat bevallen bedekt, wordt de baby na de geboorte afgedroogd en ingepakt en wordt het bed na de bevalling schoongemaakt. Vaak hebben vrouwen al een groot aantal kinderen en komen vrouwen pas laat naar het ziekenhuis als de bevalling is begonnen. Het komt dan ook regelmatig voor dat een vrouw net wel of net niet op het bed ligt als de baby wordt geboren. Als gevolg hiervan worden sommige baby’s op de grond geboren en een enkele keer zelfs als de moeder nog staat. Vrouwen die té ver van het ziekenhuis af wonen, kunnen voorafgaand aan de bevalling verblijven in mama Ngojea. De naam, afgeleid van het woord ‘wachten’ in Swahili, verklapt de functie van deze plek al: een wachthuis waar moeders rond de uitgerekende datum kunnen verblijven tot de bevalling begint. De zwangeren worden (vaak door andere zwangeren) vanuit mama Ngojea naar het ziekenhuis gebracht als de bevalling lijkt te beginnen, een mooi tafereel.

Na een kleine drie weken op de Labour Ward bracht ik weer eens een dagje door op de NICU, omdat de NICU-dokter er die dag niet kon zijn. Ik had bijna alle baby’s nagekeken toen Emma, een van mijn mede-co’s, de NICU op kwam rennen. Zij gebaarde dat ik snel mee moest komen. Onderweg naar het theatre, de OK op de Labour Ward, vertelde Emma mij dat er enkele minuten ervoor een vrouw een operatie onderging, omdat zij een scheur had in haar baarmoeder. De baby was los in de buik aangetroffen en verkeerde in zeer slechte conditie, de baby moest gereanimeerd worden. De Tanzaniaanse verpleegkundige Pilly, waarmee ik al veel had samengewerkt op de Labour Ward, was al bezig met de baby. Pilly had om mijn hulp gevraagd aan Emma. Samen gingen Pilly en ik verder met de opvang van de baby. Binnen enkele minuten verbeterde de conditie van de baby, waarna zij zelf ademde en zelfs huilde. We brachten de baby naar de NICU voor verdere zorg en ademhalingsondersteuning. Binnen enkele uren na de geboorte had de baby geen ademhalingsondersteuning meer nodig en kon zij naar haar moeder op de afdeling. Na een paar dagen kon baby Neema – toen ook haar moeder in goede conditie verkeerde – met ontslag naar huis.

Pilly en ik voelden ons steeds meer verbonden na deze situatie en zochten elkaar op als we hulp konden gebruiken op de Labour Ward. Het voelde fijn om met een Tanzaniaanse collega zo goed samen te kunnen werken. Dat is waar het in mijn ogen om gaat: een gelijkwaardige samenwerking en wederzijds vertrouwen. Het voelde als een mooi resultaat van de investering in het werken hier en de verdieping in de Helping Babies Breathe methode, waar ik de week ervoor nog een presentatie over gaf in het morning report.

Al maanden voordat ik in Tanzania kwam was ik begonnen met mijzelf ontwikkelen in de opvang van baby’s na de geboorte. Tijdens mijn semi-arts stage op de kinderafdeling in het OLVG West had ik dat namelijk als een van mijn leerdoelen gesteld. Ook ging ik voor vertrek naar Tanzania nog een dagje langs bij Milou op de NICU in het Radboud MC, waar wij de Helping Babies Breathe methode nog eens bespraken en oefenden.

Helping Babies Breathe is een basismethode voor reanimatie na de geboorte als de ademhaling van de baby niet goed spontaan op gang komt. Dit kan het geval zijn bij zuurstoftekort bij de geboorte, door bijvoorbeeld een placentaloslating, een infectie in de baarmoeder, prematuriteit, een knoop in de navelstreng of een scheur in de baarmoeder zoals in het geval van baby Neema. Essentieel is de Dakika ya Dhahabu (in Swahili ‘the Golden Minute’). Goed handelen in de eerste minuut na de geboorte is van levensbelang. Doordat het basisinterventies betreft kan deze methode goed uitgevoerd worden op plekken waar maar weinig beschikbare middelen zijn, zoals in veel situaties in Tanzania. De Helping Babies Breathe methode werd in 2009 door het Ministry of Health and Social Welfare in Tanzania geïmplementeerd. De implementatie heeft geleid tot een significante reductie van het aantal baby’s dat overlijdt binnen 24 uur na de geboorte en tot een vermindering van het aantal doodgeboren baby’s (en dan specifiek baby’s die overlijden tijdens of direct na de geboorte).

Het is in de afgelopen weken trouwens vaak voorgekomen dat er vrouwen waren met een uterusruptuur (een scheur in de baarmoeder). Eén van de verklaringen is dat vrouwen hier vaak local herbs gebruiken tijdens de zwangerschap en bevalling. Deze kruiden leiden tot zeer sterke contracties van de baarmoeder, waardoor deze kan scheuren (met name als de vrouw een keizersnede heeft gehad in het verleden). Deze potentieel levensbedreigende situatie voor zowel moeder als kind wordt veroorzaakt door local beliefs. Betere educatie en meer gezondheidsvoorlichting zou mogelijk kunnen leiden tot het verminderen of zelfs voorkomen van deze situaties. Baby Neema heeft het gelukkig gered en haar moeder ook, maar dit is helaas niet altijd het geval.

De oprichting van de NICU heeft ervoor gezorgd dat dit soort baby’s opgevangen kunnen worden. Daarnaast heeft training van personeel in de opvang van baby’s al voor veel successen gezorgd. Er is ruimte voor nog meer training en ervaring in Helping Babies Breathe in het Sengerema Hospital. De uitbreiding van de NICU kan hopelijk bijdragen aan nog betere zorg voor pasgeboren baby’s!

doorLSH

Blog: Sandra & Sebas in Sengerema Hospital, Tanzania (#4)

Cijfers, cijfers en nog eens cijfers. Het Sengerema Hospital is een groot ziekenhuis, waar jaarlijks ongeveer 70-duizend patiënten worden behandeld. Dit resulteert in enorm veel kosten, waaronder kosten die niet altijd verhaald kunnen worden op de patiënten. Dit is bijvoorbeeld zo bij acute zorg voor mensen die het niet kunnen betalen. Ik buig me de hele dag over deze financiële vraagstukken.

Uit mijn kantoor kan ik de patiënten zien die de ingang van het ziekenhuis doorgaan. Daarnaast krijg ik veel te horen over de patiënten die worden opgenomen. Deze week werden er bijzondere patiënten opgenomen. Een man die bij de rivier aan het vissen was, is aangevallen door een krokodil. De man liep daarbij ernstige verwondingen op aan zijn been (botbreuken en ernstig geïnfecteerde wonden). Een andere man was gebeten door een hippo! Misschien verwacht je dit als lezer wel; we zijn ten slotte in Afrika. Zelf hebben we in de tijd dat wij hier aan het werk zijn en de vele uitstapjes die wij hebben ondernomen, naast wat stokstaartjes en de bijzonder eng uitziende maribu stork, hier nog geen wild gezien.

Na mijn dag in het (heerlijk gekoelde) kantoor kijk ik vaak nog even op de NICU waar Sandra dan nog hard aan het werk is. Vandaag lagen er wel heel veel kleintjes, op elk bed waar ik keek lagen er minimaal twee. Toen Sandra mij zag werd ik meteen aan het werk gezet. Handschoen aan en D10% (suikerwater) op mijn pink. Ik mocht de baby’s wat suikerwater geven om zo als afleiding en pijnverzachting te fungeren terwijl Sandra een infuus ging plaatsen. Ik ging eerst maar eens even oefenen bij een kleintje die geen infuus nodig had. Ik ging met mijn pink langs het gezicht en binnen een seconde bewoog de baby met zijn mond naar mijn pink, pakte hem vast en begon te sabbelen. Hij leek erg voldaan. Sandra waarschuwde mij dat als ik zou stoppen de baby misschien zou gaan huilen, maar na een paar minuten kreeg ik mijn pink weer terug en toen kon ik echt aan het werk. Sandra legde het infuus klaar en ik had een nieuwe handschoen met suikerwater klaar. In een benarde positie legde ik mijn pink weer tegen de wang aan en net zo makkelijk zocht ook deze baby met haar mond weer mijn pink.

Terwijl Sandra het kleintje verder verzorgde liep ik nog een rondje op de afdeling. Ondertussen heb ik redelijk geleerd om de files (en zoals de Tanzanianen uitspreken failies) te lezen. Mijn aandacht werd getrokken door een geluid uit een hoek van de kamer. Eén kleintje was aan de CPAP (ademhalingsondersteuning) gelegd, hij had zichtbaar moeite met ademen. Het kindje had een schema voor D10% om de drie uur. D10% zorgt ervoor dat in afwezigheid van de moeder het kindje geen te lage bloedsuiker krijgt (waaraan het kindje kan overlijden) in de eerste uren na de geboorte. De laatste keer dat het kleintje D10% gehad had was al zes uur geleden. Ik keek naar de enige nurse op de afdeling. Die was druk met van de ene baby naar de andere baby en van de ene moeder naar de andere moeder te rennen. Er liggen in de kleine ruimte namelijk niet alleen veel baby’s, maar ook veel moeders. De moeders delen vaak met zijn tweeën een bed, waar ze samen met hun baby’s op liggen. Het is eigenlijk geen doen dat één nursie in deze drukte alle kleintjes moet verzorgen.

In al mijn voorbereidingen op het werk in Sengerema leerde ik dat in westerse landen de verpleegkosten de hoogste kosten van een NICU afdeling zijn. De norm is namelijk één verpleger op maximaal vier patiënten. In gevallen dat er noodzaak is voor zeer intensieve en complexe zorg, kan dit zelfs teruglopen tot 1 op 1 zorg. Hier in Sengerema werken verpleegkundigen vaak in hun eentje op een grote zaal met hoge aantallen patiënten. De werkdruk is hierdoor erg hoog. Ondanks dat de nursies zo hard werken als ze kunnen, ontvangen patiënten door het tekort aan personeel (onder andere door te lage lonen) niet altijd de zorg die ze verdienen.

Ik wilde er zeker van zijn dat de baby met ademhalingsproblemen wel de juiste zorg zou ontvangen voordat wij weggingen. Toen ik aan de nursie aangaf dat de baby verzorging nodig had, gaf zij de baby binnen enkele minuten zijn medicatie. Ik kon helpen door de baby wat D10% te geven. Het was inmiddels al laat, dus tijd om te gaan. Ik hoopte dat ik de baby later weer zou zien…

Vandaag was de laatste dag voor San op de NICU. De NICU die een speciaal plekje in ons hart heeft gekregen. Tijdens ons verblijf werd duidelijk dat ondanks dat de afdeling zeer succesvol is gebleken (sinds de oprichting is het sterftecijfer met 40% gedaald), de NICU zeer toe is aan de uitbreiding. De kleine en hete ruimte maakt het een broeikasje voor ongedierte (ondanks het goede schoonmaakwerk van het personeel) en zorgt ervoor dat het moeilijk is om de hygiëne te waarborgen. Niet alleen fysieke uitbreiding is nodig, ook gedreven en goed opgeleid personeel is nodig om de uitbreiding van de NICU tot een succes te maken. De toestroom van baby’s is hoog en zal naar verwachting alleen maar toenemen als de uitbreiding van de NICU gerealiseerd is.

doorLSH

Blog: Sandra & Sebas in Sengerema Hospital, Tanzania (#3)

Het regent baby’s! In het Sengerema Hospital zijn per jaar gemiddeld 11.000 bevallingen, evenveel als jaarlijks in heel Amsterdam. De babysterfte is in Tanzania tien keer zo hoog als in Nederland. Na de opening van de NICU in 2015 is de babysterfte in het Sengerema Hospital met 40% gedaald in 2017. Betere training van het personeel in de opvang van pasgeboren baby’s, de mogelijkheid om (prematuur geboren) baby’s op te warmen in een incubator (houten couveuse), de mogelijkheid om bloedsuiker controles uit te voeren, D10% (dextrose) en antibiotica te geven, het herkennen van danger signs en de mogelijkheid om respiratoire ondersteuning te geven middels CPAP of een zuurstof-neusbril hebben hier zeker aan bijgedragen. De NICU is voor Tanzaniaanse begrippen een ontwikkelde afdeling, toch is het in de verste verte niet te vergelijken met de Nederlandse standaarden. De afdeling enorm toe aan de uitbreiding die in het verschiet ligt.

Veel baby’s worden hier prematuur en/of heel klein (1.0-2.0 kg) geboren. Ook worden veel kinderen geboren met ernstige asfyxie (zuurstoftekort bij de geboorte). Dit komt onder andere doordat veel vrouwen geen gebruik maken van antenatale zorg, maar ook door gebrek aan kennis en ervaring van medisch personeel. Met name in de dispensaries en health clinics (kleine zorginstellingen) in de omgeving van het Sengerema Hospital zijn er weinig mogelijkheden in geval van nood tijdens de bevalling of bij de opvang van pasgeboren baby’s. Ziekte van de moeder tijdens de zwangerschap (zoals malaria, SOA’s, HIV, tuberculose) of een slechte voedingstoestand van de moeder kan leiden tot vroeggeboorte, een te laag geboortegewicht of erger nog, het overlijden van de baby voor de geboorte (dat hier vaak voor komt).

Het Sengerema Hospital is een groot ziekenhuis waar, mede dankzij project NICU, personeel relatief goed geschoold is in de opvang van baby’s. De NICU biedt plaats voor de kleinste en ziekste kinderen. Dat zorgt voor een hoge aanloop van doorverwijzingen uit de dispensaries en health clinics, waar vaak basale zorg rondom de bevalling niet geboden kan worden. Met dat afgelegen wonen en de noodzaak om te reizen naar een kliniek kun je je voorstellen dat er heel wat baby’s onderweg geboren worden. Dat is hier dan ook een echt begrip. Er zijn voor de bevalling drie opties te noemen hier in het ziekenhuis: thuis geboren (1), in het ziekenhuis geboren (2) of onderweg geboren (3).

In de afgelopen weken zijn er veel baby’s overleden op de NICU. Zo was er een baby die in stuitligging werd geboren in een dispensary (kleine zorginstelling), dat leidde tot ernstig zuurstoftekort bij de geboorte. Hij werd doorverwezen naar de NICU, waar hij kwam te overlijden. Een andere moeder werd ook met haar pasgeboren baby doorverwezen naar de NICU, omdat de baby ademhalingsproblemen had na de geboorte. Toen ik de baby na aankomst in Sengerema onderzocht bleek zij al overleden te zijn. Dit zijn heftige situaties om mee te maken en ik vroeg me erg af wat er was gebeurd als er met de juiste middelen en expertise gehandeld had kunnen worden op het moment van de bevalling…

In algemene zin is soms moeilijk om te accepteren dat er hier in het ziekenhuis veel mensen overlijden aan vermijdbare dingen, ondanks dat ook hier sterftegevallen zijn die niet voorkomen hadden kunnen worden. Het komt regelmatig voor dat mensen (waaronder kinderen) overlijden door onder andere gebrek aan materialen, diagnostische mogelijkheden en medicijnen of doordat er in de hectiek iets wordt vergeten. Er zijn veel te weinig goed geschoolde artsen en verpleegkundigen in het ziekenhuis. Afgelopen week waren er bijvoorbeeld veel baby’s die zuurstof nodig hadden, maar er waren niet genoeg zuurstofmachines beschikbaar. Dan besef je hoe lastig het is dat je niet alle noodzakelijke middelen tot je beschikking hebt. Het voelt oneerlijk.

Er zijn gelukkig ook veel successen te vieren op de NICU. Zo is er een baby die, voordat ik in Sengerema was, werd geboren met een geboortegewicht van rond de 800 gram. Inmiddels gaat het goed met de baby en is het gewicht meer dan verdubbeld! De moeder had al vier miskramen gehad en dit was haar eerste levend – en veel te vroeg – geboren kind. Door de zorg die is geboden op de NICU heeft de baby een kans gekregen om te leven, een geschenk voor zowel moeder als kind. Dan zijn er nog de tientallen kinderen die dagelijks worden behandeld met antibiotica, waardoor zij infecties te boven kunnen komen en gezond weer met ontslag kunnen. Het is heerlijk om de dag door te brengen tussen deze prachtige baby’s.

Ik ben dankbaar dat ik met eigen ogen mag zien wat de resultaten zijn van de investering in de NICU door Stichting Vrienden Sengerema Hospital. Ondanks de dagelijkse uitdagingen, het moeten omgaan met de hoge werkdruk en hoge sterftecijfers, werkt het personeel zo goed als ze kan om de baby’s een eerlijke kans te geven. Ik ben trots dat we vanuit Little Superheroes de samenwerking zijn aangegaan met Stichting Vrienden Sengerema Hospital en hoop dat we op deze manier een bijdrage kunnen leveren aan betere zorg voor moeders en kinderen in Tanzania.

doorLSH

Blog: Sandra & Sebas in Sengerema Hospital, Tanzania (#2)

Terwijl Sandra vorige week al aan de slag ging in het ziekenhuis was mijn collega (Lesserian) in verband met werk in een andere stad. Dit gaf mij de kans om alle gegevens grondig door te nemen voor de start van mijn opdracht. Dat zijn nogal wat gegevens want het is een heel groot ziekenhuis met zeer veel afdelingen…

Voordat ik begon met de beschikbare financiële gegevens door te nemen, besloot ik te gaan rennen door de prachtige natuur in de omgeving om zo ook de buurt wat beter te leren kennen. De locals moeten wel gedacht hebben wat doet die mzungu hier, maar iedereen was aan het zwaaien en bijna alle kinderen renden – voor wat het leek – oneindig lang met mij mee. Waar ik ook keek, iedereen zwaaide uitbundig naar mij. Dat gaf een heel welkom gevoel. Gek genoeg deed het mij heel erg denken aan een paar weken terug toen we de Vierdaagse aan het lopen waren en daarmee geld inzamelden voor project NICU.

Afgelopen maandag kon ik mij om 08:00 melden bij het kantoor van Lesserian. We maakten kort kennis waarna hij mij door het ziekenhuis rondleidde. Ik ontmoette iedereen van de afdeling financiële administratie. Deze bestaat uit ongeveer 8 mensen, die zeker niet allemaal Engels spreken. Mijn Swahili is op dit moment nog niet al te best: Habari ya asubuhi? Nzuri sana? Na wewe? (Hoe gaat het deze ochtend? Het gaat zeer goed? Met jou?). Taal is een verbindende factor dus ik zal mij de komende weken, naast mijn opdracht, veel gaan verdiepen in het Swahili om gesprekjes te kunnen voeren.

Nadat ik de mensen van de financiële afdeling had ontmoet liepen we door het hele ziekenhuis. Lesserian vertelde mij over hoe het ziekenhuis gefinancierd wordt en wat de problemen hierin zijn. Zo zijn er exemptions voor betalingen. Onder andere zwangere vrouwen, kinderen onder de vijf en chronisch zieken moeten gratis behandeld worden. Hierdoor ontstaan er veel kosten voor het ziekenhuis waar geen opbrengsten tegenover staan. Doordat deze exemptions gelden voor een groot deel van de patiëntenpopulatie, staat het ziekenhuis constant onder financiële druk.

Nadat ik door tal van afdelingen was begeleid en zoveel mensen de hand had geschud dat ik niet iedereens naam meer weet, kwam ik uit bij de NICU. Maandag was de eerste dag dat Sandra daar was begonnen en ik zag haar meteen zitten. De NICU is een hele kleine ruimte met zes bedden tegen elkaar aan gezet, vier incubators (houten couveuses), een aantal CPAP-machines (laag invasieve beademing), zuurstofapparaten en nog een bureau. Overal hoor ik gepiep van de machines. Ik zie per bed zeker drie baby’s liggen met meerdere moeders er omheen (op een klein eenpersoonsbed), in de couveuses liggen soms twee of drie kinderen per couveuse. Het is benauwd. Sandra is bezig met de beoordeling van een patiëntje. Terwijl Lesserian mij uitlegt hoe de afdeling werkt en wat de plannen zijn voor de komende twee jaar zie ik Sandra druk bezig, ze kijkt niet op of om. Ik zou haar zo kunnen aanraken om gedag te zeggen maar ik vermoed dat dit patiëntje meer de aandacht kan gebruiken dan ik. Lesserian en ik lopen weer verder door het ziekenhuis.

Eenmaal terug in ons kantoor laat Lesse mij de financiële geldstromen zien. Hij stuurt mij nog meer bestanden en rapportages waar ik doorheen kan gaan met de vraag of ik suggesties ter verbetering heb. De komende tijd zal ik gebruiken om alle data door te gaan en zo veel mogelijk te helpen waar ik kan.

doorLSH

25-8: Buy less – SWAP clothes for Tanzania

Je kent het vast wel. Teveel kleding in je kast, de helft trek je niet meer aan. Toch vind je het zonde om er zomaar afstand van te nemen. En ondertussen blijft je buurvrouw maar pakketjes aannemen van de H&M.

Little Superheroes organiseert op zondag 25 augustus de Buy less – SWAP clothes for Tanzania kledingruil. Scoor een nieuwe outfit zonder ‘fast fashion’ te kopen bij grote modeketens, voorkom dat geliefde kledingstukken weggegooid moeten worden (bij plaatsgebrek in de kast) én draag ook nog eens bij aan de uitbreiding van de Neonatale Intensive Care Unit (NICU) in Sengerema Hospital. Verantwoord shoppen dus!

Wanneer: Zondag 25 augustus, 13:00 – 16:00
Waar:  Q-Factory Amsterdam (Atlantisplein 1)
Entree: Pay as you like – minimaal €5,- (ongeacht het aantal items)

LET OP: geen cash, enkel met TIKKIE betalen

Spelregels:

  • Neem minimaal 3 / maximaal 10 items* mee 
  • Neem je bijvoorbeeld 4 items mee, dan mag je dit ruilen tegen 4 items.
  • Wil je een extra item mee terug nemen? Dit kost €2,50 per item.
  • Kapotte / vieze items worden vanzelfsprekend NIET geaccepteerd.

* onder items verstaan wij: kleding, schoenen, maar ook accessoires zoals tassen, sieraden, riemen etc. (geen sokken of lingerie).

Zet jezelf op aanwezig op Facebook en nodig al je shopverslaafde vrienden en vriendinnen uit. Wij hebben er zin in, tot dan!

Liefs,

Team Little Superheroes

doorLSH

Blog: Sandra & Sebas in Sengerema Hospital, Tanzania

Het langverwachte moment is daar, Sebastian en ik zijn in Sengerema, Tanzania. Al 10 maanden geleden kreeg ik bericht dat ik was ingeloot voor het tropencoschap in Tanzania en ik kon mijn geluk niet op. De maanden die volgden gebruikten we om contact te leggen met Stichting Vrienden Sengerema Hospital, een stichting die al jaren verbonden is aan het ziekenhuis. Inmiddels zijn we vanuit onze Stichting Little Superheroes de samenwerking aangegaan met Stichting Vrienden Sengerema Hospital en werven we fondsen voor de uitbreiding van de Neonatale Intensive Care Unit (NICU). Dit heeft er ook toe geleid dat ik een deel van dit tropencoschap mag lopen op de NICU in het ziekenhuis hier. We hebben lang toegeleefd naar hier zijn, om het ziekenhuis waar we veel over hebben gepraat te zien. De foto’s en video’s gaven zeker een indruk van het ziekenhuis, maar hier zijn is zo anders.

Het is een grote overgang om vanaf de afdeling Kindergeneeskunde in het OLVG West nu hier te zijn. Waar in Nederland letterlijk een gespreid bedje voor je klaar ligt als je in het ziekenhuis komt, moeten patiënten hier zelf de lakens meenemen. Zij nemen een kitenge mee, een gekleurde doek die als laken, maar ook als wikkeldoek voor een pasgeboren baby kan dienen. De patiënten moeten zelf voor hun eten zorgen tijdens de opname. Daarnaast betalen de patiënten de zorg ‘per onderdeel’. Als je een recept uitschrijft moet (een familielid van) de patiënt de medicatie zelf ophalen en betalen bij de apotheek. Zo bepalen patiënten zelf welke medicatie zij wel of niet gaan ophalen of welk aanvullend onderzoek zij wel of niet laten verrichten, vaak noodgedwongen door hun financiële situatie. De zorg voor kinderen onder de vijf jaar is gratis. Er zijn in het algemeen beperkte mogelijkheden om aanvullend onderzoek te doen en ook beperkte therapeutische mogelijkheden. Wel worden er vaak creatieve oplossingen gevonden voor als er materialen afwezig zijn, zoals bij een bovenbeenbreuk bij een kind. Het been moet dan verlengd worden door langdurige ‘tractie’. Hier wordt dat gedaan met behulp van een zelfgemaakte houten constructie met een gewicht aan het bed. Brandwonden kunnen verzorgd worden met honing.

Ernstige brandwonden bij jonge kinderen komen hier vaak voor, onder andere door open vuur op de grond waarop gekookt wordt. Kinderen zijn ook vaak alleen thuis (met broertjes/zusjes en vuur), waardoor zij ernstige brandwonden kunnen oplopen door bijvoorbeeld een val in het vuur.

Ik ben nog maar twee-en-een-halve dag in het ziekenhuis geweest, maar ik heb al een goede eerste indruk kunnen opdoen. De andere coassistenten namen me deze dagen op sleeptouw en ik ben goed rondgeleid door het hele ziekenhuis. Vanaf maandag begin ik op de NICU, de plek waar ik in de afgelopen maanden vanuit Little Superheroes veel mee bezig geweest. Ik kijk er naar uit! Het zal tijd kosten om te wennen aan deze nieuwe werkomgeving, maar ik weet zeker dat het een hele bijzondere en leerzame ervaring gaat zijn. Intussen is Sebastian bezig met het opstarten van zijn project hier. We zijn blij dat we dit avontuur samen kunnen beleven!

Dit weekend gaan we verder met het Swahili, want ondanks dat de voertaal in het ziekenhuis Engels is, spreken patiënten (en veel zorgverleners) deze taal niet.

doorLSH

Blog: Sandra & Sebastian bij Ark Angels Educare & Little Lambs Educare

Na ruim twee jaar kwamen we terug op dezelfde plek. We bezochten townships ‘Overcome Heights’ en ‘Imizamo Yethu’ om de kinderdagverblijven Ark Angels Educare en Little Lambs Educare te bewonderen. Ondanks dat wij in de tussentijd zelf niet fysiek in Kaapstad aanwezig waren, zijn we er in gedachten talloze keren geweest. In Nederland werkten we hard, samen met de rest van het bestuur, om de bouw van de speelplaats bij Ark Angels Educare te kunnen realiseren en om een deel van de school fees van kinderen op Little Lambs Educare te kunnen financieren. Elke hield ons op de hoogte van de lokale ontwikkelingen in Zuid-Afrika en Steffie en Willem gingen er in 2018 op bezoek.

We bezochten eerst Ark Angels Educare. Het was fantastisch om er terug te zijn. Twee jaar na het idee om een nieuw gebouw voor het reeds bestaande kinderdagverblijf te bouwen, werd januari 2019 het kinderdagverblijf feestelijk geopend. De inspanningen van alle betrokkenen hebben vruchten afgeworpen!

Het gaf een overweldigend gevoel om het nieuwe kinderdagverblijf in te lopen. Alle kinderen waren uitbundig aan het spelen op de speelplaats, mogelijk gemaakt door Little Superheroes en onze sponsoren. Zeker binnen de hekken van het kinderdagverblijf voelden we ons veilig. Dit was een extreem contrast met hoe we ons twee jaar geleden voelden toen we de plek bezochten. Ons doel was om, met het mogelijk maken van de aanleg van de speelplaats, een plek te creëren waar kinderen veilig kunnen spelen en plezier kunnen hebben. Dat is hier duidelijk gelukt en dat maakt ons ongelooflijk blij en trots!

Ook het bezoek aan Little Lambs Educare was een feest. Het is zichtbaar dat dit kinderdagverblijf al jaren bestaat, het er goed uitziet en er met passie wordt gewerkt. Nadat wij met het schoolhoofd hadden gepraat, namen we de tijd om met een aantal kinderen te praten en ze wat beter te leren kennen. Toen Sandra tegen een van de meisjes zei dat ze haar vlechtjes prachtig vond, begonnen zij en een vriendinnetje haar haar te vlechten. Binnenkort willen we graag een paar van de kinderen aan je voorstellen!

Ondanks dat er door lokale projecten en initiatieven veel kinderen opgevangen kunnen worden, zie je in de township nog veel kinderen overdag op straat lopen. Het geeft een dubbel gevoel, enerzijds zijn we heel blij met de ontwikkelingen bij Ark Angels Educare, anderzijds blijven er nog veel kinderen over die niet in een veilige omgeving kunnen spelen en leren. Wederom werden we geïntroduceerd aan een welwillende bewoner van de township, het hoofd van een kinderdagverblijf op een steenworp afstand van Ark Angels Educare. Wij spreken voor het gemak steeds over ‘Overcome Heights’ als township, maar eigenlijk is het een ‘informal settlement’, dat betekent dat de mensen die er wonen niet officieel eigenaar zijn van het land waarop ze wonen (in tegenstelling tot de situatie in een township). De mensen hebben als het ware zelf intrede genomen in het leefgebied. Dit zorgt ervoor dat er soms ook onderling strijd is om land, zonder dat daar iets tegen gedaan kan worden (er geldt dan de kracht van de sterkste). Op de plek van het kinderdagverblijf van de vrouw die we ontmoetten, heeft dit recentelijk geleid tot inname van een deel van het land waarop het kinderdagverblijf ligt. Nu blijft er nog minder ruimte over voor de kinderen die er opgevangen worden. Het frustreerde ons enorm om te zien dat iemand die duidelijk een goede intentie heeft en probeert het beste te doen voor kinderen op een agressieve manier wordt tegengewerkt. Een andere NGO in het werkgebied (verantwoordelijk voor de aanmelding van kinderdagverblijven bij de regering) probeert in samenwerking met het hoofd van het kinderdagverblijf te kijken naar mogelijkheden om alsnog uit te breiden, zoals een gebouw met twee verdiepingen. We hopen in de toekomst meer te horen over de voortgang van dit project!

Ook ontmoetten we een bijzondere vrouw die 3D schilderijen van townships rondom Kaapstad verkoopt. We kochten er cadeaus. We raakten aan de praat met haar en zij vertelde ons dat de schilderijen worden gemaakt door een groep van zo’n 30 mensen die in dezelfde township wonen. Met het maken en verkopen van de kunst lukt het om te overleven. Ze vertelde dat wat te zien is op de schilderijen ook echt de situatie is waarin zij in township Khayelitsha leeft. Ze hoopt met hard werken een betere toekomst voor zichzelf en haar geliefden te kunnen creëren en te wonen in een gedegen huis. Ze vond het mooi om te horen dat wij ook townships bezochten, het gaf een gevoel van verbondenheid. Ze had soms ook klanten die alleen een item van haar kochten en nooit in een township waren geweest. Dat betreurde haar, want de townships zijn zo’n belangrijk deel van Zuid-Afrika. Dat zijn we met haar eens, juist in de townships broeit het met mooie initiatieven en creatieve, bijzondere mensen (zoals deze vrouw zelf). Voor vertrek kregen we schoenen van een collega van Sandra. Spiksplinternieuwe sportschoenen om weg te geven. De vrouw paste de schoenen en was er ontzettend dankbaar mee. De hele ontmoeting met deze bijzondere vrouw ontroerde ons.

We blikken terug op een mooie tijd. In 2016 verzonnen we in Kaapstad de naam van een nog op te richten stichting. Inmiddels zijn we ruim 2 jaar verder en bestaat Stichting Little Superheroes. We hebben we veel geleerd en ons als stichting ontwikkeld. We zijn blij met de resultaten tot nu toe en hopen nog aan veel meer mooie projecten te kunnen meewerken!

doorSteven Heuft

Little Superheroes @ Papendorpse Run

Op donderdag 27 september werd er bij de Papendorpse Run geld ingezameld voor Little Superheroes. Deelnemers konden per ronde (1,4 km) of voor een vast bedrag worden gesponsord.

De Papendorpse Run was fantastisch georganiseerd en de weersomstandigheden waren boven verwachting; een strakblauwe hemel en maar liefst 20 graden! Namens Little Superheroes renden Sebastian, Steven en Willem mee.

Om 16:00 uur gingen de 60 deelnemers vol goede moed van start. Een DJ zorgde er samen met enthousiaste vrijwilligers voor dat de deelnemers gemotiveerd bleven om zoveel mogelijk ronden te rennen.

Anderhalf uur na de start werd er afgefloten en werden alle deelnemers in de watten gelegd met een lekker hapje en drankje. Tijdens de prijsuitreiking kreeg Willem een cheque uit handen van Jacco Vroegop (bestuur Vereniging Parkmanagement Papendorp) met daarop het opgehaalde bedrag van €2681,27!

Willem bedankte Jacco Vroegop in zijn speech voor het mogelijk maken van de Papendorpse Run. Ook dankte hij de organisatie en alle deelnemers. Hij gaf aan enorm onder de indruk te zijn van zowel het evenement als het opgehaalde bedrag.

Namens het bestuur van Little Superheroes nogmaals dank aan de organisatie, alle deelnemers en iedereen die heeft gesponsord!

Bekijk hier de after movie van de Papendorpse run! 

https://www.facebook.com/littlesuperheroesfoundation/videos/700275540345594/

doorLSH

De Papendorpse Run voor Little Superheroes

Goed nieuws! Donderdag 27 september wordt voor het 4e jaar op rij de Papendorpse Run georganiseerd. Dit jaar rent heel Papendorp voor Stichting Little Superheroes.

Draag jij ook een steentje bij? Stuur dan een e-mail naar receptie@caesar.nl met daarin je naam, organisatie, telefoonnummer en indien je met een team rent, horen we graag uit hoeveel leden jouw team bestaat. Regel sponsors, zoals collega’s, familie, vrienden en kennissen en ren zoveel mogelijk rondjes om gezamenlijk met jouw Papendorpse buren geld op te halen.
Geen rentalent? Sponsor dan een collega of stuur een e-mail naar receptie@caesar.nl om toch een klein bedrag te kunnen geven.
Wij zien je graag donderdag 27 september als renner of als toeschouwer om 16.00 uur bij Brasserie de Steiger met als afsluiting een gezellige borrel om andere Papendorpers te leren kennen.

doorLSH

What’s next? De Nijmeegse Vierdaagse!

De eerste mijlpaal is al bereikt, de bouw van een nieuw gebouw voor Ark Angels Educare is gerealiseerd en Little Superheroes’ Playground zal zeer binnenkort worden gebouwd. Uiteraard is dit nog maar het begin, want Little Superheroes blijft betrokken bij de daycare. Samen met de lokale partnerorganisatie en de bewoners van de township zal worden toegewerkt naar een steeds grotere mate van zelfstandigheid, met als einddoel een zelfvoorzienende daycare. 

Dat betekent dat wij niet stil gaan zitten! Letterlijk en figuurlijk. Sandra en Sebastian gaan de uitdaging om in totaal 201,8km te lopen tijdens de Nijmeegse Vierdaagse (afstand 4x50km. Sponsor onze helden door op hun naam te klikken hieronder. Je kunt de individuele lopers sponsoren, maar al het geld komt in 1 potje terecht!

Steun onze helden hier!

Sebastian
Sandra

 

Footer