Blog: Sandra & Sebas in Sengerema Hospital, Tanzania

doorLSH

Blog: Sandra & Sebas in Sengerema Hospital, Tanzania

Het langverwachte moment is daar, Sebastian en ik zijn in Sengerema, Tanzania. Al 10 maanden geleden kreeg ik bericht dat ik was ingeloot voor het tropencoschap in Tanzania en ik kon mijn geluk niet op. De maanden die volgden gebruikten we om contact te leggen met Stichting Vrienden Sengerema Hospital, een stichting die al jaren verbonden is aan het ziekenhuis. Inmiddels zijn we vanuit onze Stichting Little Superheroes de samenwerking aangegaan met Stichting Vrienden Sengerema Hospital en werven we fondsen voor de uitbreiding van de Neonatale Intensive Care Unit (NICU). Dit heeft er ook toe geleid dat ik een deel van dit tropencoschap mag lopen op de NICU in het ziekenhuis hier. We hebben lang toegeleefd naar hier zijn, om het ziekenhuis waar we veel over hebben gepraat te zien. De foto’s en video’s gaven zeker een indruk van het ziekenhuis, maar hier zijn is zo anders.

Het is een grote overgang om vanaf de afdeling Kindergeneeskunde in het OLVG West nu hier te zijn. Waar in Nederland letterlijk een gespreid bedje voor je klaar ligt als je in het ziekenhuis komt, moeten patiënten hier zelf de lakens meenemen. Zij nemen een kitenge mee, een gekleurde doek die als laken, maar ook als wikkeldoek voor een pasgeboren baby kan dienen. De patiënten moeten zelf voor hun eten zorgen tijdens de opname. Daarnaast betalen de patiënten de zorg ‘per onderdeel’. Als je een recept uitschrijft moet (een familielid van) de patiënt de medicatie zelf ophalen en betalen bij de apotheek. Zo bepalen patiënten zelf welke medicatie zij wel of niet gaan ophalen of welk aanvullend onderzoek zij wel of niet laten verrichten, vaak noodgedwongen door hun financiële situatie. De zorg voor kinderen onder de vijf jaar is gratis. Er zijn in het algemeen beperkte mogelijkheden om aanvullend onderzoek te doen en ook beperkte therapeutische mogelijkheden. Wel worden er vaak creatieve oplossingen gevonden voor als er materialen afwezig zijn, zoals bij een bovenbeenbreuk bij een kind. Het been moet dan verlengd worden door langdurige ‘tractie’. Hier wordt dat gedaan met behulp van een zelfgemaakte houten constructie met een gewicht aan het bed. Brandwonden kunnen verzorgd worden met honing.

Ernstige brandwonden bij jonge kinderen komen hier vaak voor, onder andere door open vuur op de grond waarop gekookt wordt. Kinderen zijn ook vaak alleen thuis (met broertjes/zusjes en vuur), waardoor zij ernstige brandwonden kunnen oplopen door bijvoorbeeld een val in het vuur.

Ik ben nog maar twee-en-een-halve dag in het ziekenhuis geweest, maar ik heb al een goede eerste indruk kunnen opdoen. De andere coassistenten namen me deze dagen op sleeptouw en ik ben goed rondgeleid door het hele ziekenhuis. Vanaf maandag begin ik op de NICU, de plek waar ik in de afgelopen maanden vanuit Little Superheroes veel mee bezig geweest. Ik kijk er naar uit! Het zal tijd kosten om te wennen aan deze nieuwe werkomgeving, maar ik weet zeker dat het een hele bijzondere en leerzame ervaring gaat zijn. Intussen is Sebastian bezig met het opstarten van zijn project hier. We zijn blij dat we dit avontuur samen kunnen beleven!

Dit weekend gaan we verder met het Swahili, want ondanks dat de voertaal in het ziekenhuis Engels is, spreken patiënten (en veel zorgverleners) deze taal niet.

Over de auteur

LSH administrator

Footer